นพ ภิญโญวาณิชกะ

อีกครั้งกับการไปดู Concert ต่างประเทศ แบบบัตรราคาแพงๆอีกครั้ง ด้วยแรงสนับสนุน จากใจจริง จากพี่มอร์ งานนี้ไม่ได้ขอ แต่พี่มอร์ ก็จัดมาให้

ต้องบอกว่างานนี้โจ้งครึ่มกันมาก เพราะเกิดมายังไม่เคยดู Concert พวก Diva เลยสักครั้ง (Diva คือ สุภาพสตรีที่ ร้อง โอเปล่า แต่โดยส่วใหญ่แล้ว จะใช้ใน สุภาพสตรีที่หาตัวจับได้ยาก ในเรื่อง ของ การแสดง และร้อง ) พอดูแล้ว รู้สึกสนุกๆ เป็นช่วงๆ ช่วงไหนเพลงจีนจะมึนๆหน่อย เพราะแปลไม่ออก ปกติก็แทบจะไม่เคยได้ฟังอยู่แล้วในเพลงของแถบๆนี้ ได้เก้าอี้ แถวที่เห็นนักร้องได้ชัดเจน แต่ เพื่อนที่ไปด้วยก็ถาม ว่า ถ้านักร้องมันเดินมา แล้วให้เราร้อง จะร้องกันได้มั้ยเนี้ย ก็เสียวๆ อยู่เหมือนกัน ในขณะที่ดูก้อเกรงใจ ป้าๆ ที่ร้องๆ เต้นๆ กลัวว่า จะเป็นลม ล้มพับไปด้วยอายุ ที่ รวมกัน 4 คนแล้วละก็เกิน 200 ปี แน่ๆ การแสดงดำเนินไปตามขั้นตอนที่ มีการส่งเพลง เมื่อเปลี่ยนนักร้อง และ ทุกคนต้องร้องเพลงไทยสักเพลง แก้เขิน โดยเปิดเกมมาด้วย Maria Codero ลูกครึ่งจีน-ฟิลิปปิโน เกิดที่มาเก๊า ปี 1954 โดยนำเองเพลงพี่เบิร์ด สบายๆ มาร้อง แบบดัดแปลง ส่งต่อไปที่ Anita Sarawak ซึ่งแต่งตัว ด้วยชุดหนัง และ เล่นได้เมามันที่สุดแล้วในบรรดา Diva ทั้งหมด จากนั้นจึงส่งต่อ ไปที่ Elisa Chan ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่น้ำเสียงไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ปิดท้ายด้วย Frances Yip ผู้ซึ่งอวุโสสุดในบรรดา ทั้ง 4 Divas

เพลงดังๆ ก็ขนกันมาร้อง กันมาเต้นกันเต็มๆ ผมถือว่าคุ้ม เพราะผมดูฟรี พอดูจบแล้ว ทำให้ผมรู้สึกเสียใจลึกๆ กับครั้ง Michael Buble ที่มาเล่นที่ สวนลุมไนท์ ตอนนั้นน่าจะไปดู ตังก็มี แต่ไม่ยอมไปบอกไม่ว่าง – -” ถ้า Buble มาคราวหน้าผมไม่พลาดแน่นอนครับ ไม่ว่างยังไงก็จะต้องไปให้ได้ บัตรฟรีไม่มีก็จะไปให้ได้ 555