โรค”ชอบเด็ก” (paedophilia)
ผู้ช่วยศาสตราจารย์สเปญ อุ่นอนงค์
ภาควิชาจิตเวชศาสตร์รามาธิบดี
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี
มหาวิทยาลัยมหิดล
เราคงได้ยินเรื่องราวประเภท “เฒ่าหัวงู” หรือผู้ใหญ่ลวนลามเด็กหรือแม้กระทั่งข่มขืนเด็กอยู่เป็นระยะๆโดย เฉพาะเมื่อเรื่องเกิดกับผู้มีชื่อเสียงสังคมก็จะให้ความสนใจมากเป็นพิเศษ ในความเป็นจริงเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ มาเป็นนานแล้วไม่ใช่ว่าสังคมเพิ่งจะมาวิปริตหรือเพิ่งจะมามีการกระทำมากขึ้น แต่ที่เราได้ยินบ่อยขึ้นเป็นเพราะมีการเปิดเผมากขึ้นเท่านั้น
อย่างไรจึงจะเรียกว่าเป็นโรค”ชอบเด็ก”
เราคงจะเคยได้ยินอีกเช่นกันว่าผู้ใหญ่ (ที่เป็นผู้ชาย) มักชอบ”เด็กๆ” ซึ่งหมายถึงผู้หญิงสาวอายุน้อยๆ ผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว(ทั้งหนุ่มน้อยและหนุ่มใหญ่) มักเห็นผู้หญิงสาวๆ เด็กสาวๆวัยรุ่น นักศึกษาสาวๆว่าน่ารัก แบบนี้ใช่โรค”ชอบเด็ก” หรือไม่ ถึงตรงนี้ผู้อ่านที่เป็นผู้หญิงที่สามีมีพฤติกรรมแบบนี้คงอยากรีบตอบว่าใช่แล้วจับตัวไปรักษาเลย บังเอิญยังไม่ใช่ครับ โรค”ชอบเด็ก” ขนานแท้นั้นเด็กที่ว่านี้ต้องเป็นเด็กที่ร่างกายยังไม่เข้าสู่วัยรุ่นครับ หมายความว่าเด็กจะอายุเท่าไรไม่ค่อยสำคัญ (ทางการแพทย์นะครับไม่ใช่ทางกฏหมาย) ถ้า”เด็ก”ตาม”สเปค” ของผู้ชายคนนั้นเป็นแบบที่ยังไม่”แตกเนื้อหนุ่มเนื้อสาว” เราจึงจะถือว่าผู้ชายคนนั้นเป็นโรค”ชอบเด็ก” คนที่เป็นโรค”ชอบเด็ก” มักเป็นผู้ชายที่ชอบเด็กผู้หญิงแต่ก็มีบ่อยครั้งที่ชอบเด็กผู้ชาย แบบนี้เราเรียกว่าเป็นทั้งโรคชอบเด็กและรักร่วมเพศ (homosexual) ครับ รายที่เป็นผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แล้วและชอบเด็กชายที่ยังไม่แตกเนื้อหนุ่มก็ถือว่าเป็นโรคนี้เช่นกันแต่ไม่ค่อยพบครับ คนที่เป็นโรค”ชอบเด็ก”มักมีความกลัวผู้หญิง (ที่เป็นผู้ใหญ่) อยู่ลึกๆและมีความไม่มั่นใจในตนเองเวลาจะมีอะไรกับหญิงสาวจึงเลือกเด็กเพราะ”น่ากลัว”น้อยกว่าและรู้สึกมั่นใจกว่า คนที่เป็นโรคนี้ถ้าอยู่ในสถานการณ์ที่มีให้เลือกเขาจะเลือกเด็กแทนที่จะเลือกผู้หญิงสาว
การล่วงละเมิดทางเพศต่อเด็กโดยคนที่ไม่ได้เป็นโรค”ชอบเด็ก”
อ่านๆมาอาจจะรู้สึกว่าไม่ใช่นี่ ไม่เห็นเหมือนหลายๆรายที่ตกเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์เลย ก็นั่นน่ะซีครับเพราะมีอีกประเภทหนึ่งที่มีการล่วงละเมิดทางเพศต่อเด็กโดยที่คนๆนั้นไม่ได้เป็นโรค”ชอบเด็ก” อันนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งมีความสำคัญมากกว่าและเป็นปัญหาสังคมที่สำคัญเพราะจะมีผลต่อจิตใจ และพฤติกรรมของเด็กได้มาก การล่วงละเมิดทางเพศต่อเด็กอาจเกิดในครอบครัวโดยคนในครอบครัวหรืออาจเกิดจากคนที่เด็กคุ้นเคยนอกครอบครัว หรืออาจเกิดจากคนแปลกหน้าก็ได้ เช่นที่เป็นข่าวขี้ยาข่มขืนเด็กอนุบาล คนที่ทำการล่วงละเมิดทางเพศต่อเด็กไม่จำเป็น
ต้องเป็นโรคชอบเด็กก็ได้แต่เนื่องจากโอกาสอำนวยเช่น อยู่บ้านกับลูกเลี้ยงตามลำพัง หรือเป็นคนที่ไม่สามารถหาทางระบายความต้องการทางเพศได้และมาเจอเด็กเข้า คนที่ไม่ได้เป็นโรค”ชอบเด็ก”ที่กระทำการล่วงละเมิดทางเพศกับเด็กนั้นมักมีลักษณะที่เรียกว่าบุคลิกภาพ แบบต่อต้านสังคม หรือถ้าใช้คำที่ที่ชาวบ้านทั่วไปเข้าใจได้ง่ายกว่าคือเป็นอันธพาล ปัญหาหลักของคนแบบนี้คือขาดความรู้สึกผิดชอบชั่วดี คนที่เป็นแบบนี้ก็รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูกและเวลาทำผิดก็รู้ว่าที่ตนเองไปนั้นผิดแต่ไม่รู้สึกผิด คนแบบนี้จะไม่ทำผิดถ้ารู้ว่าทำแล้วจะมีคนจับได้และจะถูกลงโทษแต่ถ้าเมื่อไรเขามีโอกาส และคิดว่าทำไปแล้วไม่มีใครรู้หรือไม่มีใครจับไปลงโทษได้เขาจะทำ ถ้าเป็นแบบนี้ในหลายๆด้านก็เป็นอันธพาลขนานแท้ แต่ในบางคนนั้นความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในเรื่องทั่วๆไปก็พอใช้ได้แต่มีปัญหาอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องเพศ คนที่เป็นแบบนี้จะเลือกผู้หญิงสาวแทนที่จะเลือกเด็กถ้ามีให้เลือกและมักมีประวัติไม่ดีทางชู้สาว
