เมื่อวานค้นๆ ดูอีเมลเก่าๆ เพื่อเอามาทำงาน เจอเมลฉบับนึงของพี่ใบ้ ที่เขียนมาขอบคุณทุกคนที่ได้แวะไปเยี่ยมพี่เค้า ตอนเค้าล้มป่วยลงอย่างกระทันหัน พี่ใบ้ป่วย ก่อนผมออกจาก ซิงเกอร์นิดหน่อย พอผมออกไปพี่ใบ้ก็กลับมาทำงาน แล้วเขียนอีเมลฉบับนี้มาหาพวกเรา จำความเป็นคำกลอนดังว่า

ขอบคุณทุกท่าน ที่ผ่านมา
ได้สละ เวลา ที่มากหลาย
มาเยี่ยมเยียน ก่อนที่ ชีวาวาย
เฉียดตาย  ยังได้รับ กลับคืนมา

คุณยัง ไม่เป็น ยังเห็นอยู่
ตอนยังไม่รู้ ยังสนุก กันหนักหนา
แต่เราเป็น มาแล้ว ทุกข์กายา
มันจะไป  มันจะมา ไม่บอกใคร

ในตอนแรก  ที่คิด ว่านิดหน่อย
กลายมาเป็น งานกร่อย  น่าสงสาร
ต้องฉุกคิด  ย้อนกลับ ถึงวันวาน
สุขสำราญ  ในชีวิต อนิจจา

ไมตรีมี มากล้น คนเกือบร้อย
ที่่เอาใจ คอยห่วง เป็นนักหนา
ถึงยัง ไม่ม้วย ด้วยชีวา
จะถนอมกายา ให้รอด และปลอดภัย

จิตอันสูงส่ง ของท่าน ทั้งหลาย
จะขอถวาย  เป็นกุศล เพื่อค้นหา
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งภิภพ ในโลกา
ให้นำพา ทุกท่าน  สำราญเทอญฯ

ตอนนี้ พี่ใบ้เสียแล้ว ได้ยินว่าพี่ใบ้เล่นหมากรุกกลางวันแล้วล้มลง วันนั้นผมไปโรงบาลเลิศสินทันที แต่ได้ยินจากปากลูกสาวของพี่ว่า พ่อคงไม่รอด หมอบอกอย่างนั้น ผมไม่มีอะไรจะพูดต่อ มีเพียงคำกลอนของพี่เค้าให้ระลึกถึง ตอลดไป…