นพ ภิญโญวาณิชกะ

หลังจากเหตุการณ์ความไม่สงบภายในประเทศ ของเมื่อวานนี้ (เมื่อวานนี้ง่วงกลับมาไม่ได้เขียน) หลังจากมีการบุกเข้าปิดรัฐสภาโดยกลุ่มพันธมิตร ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าไปปิดทำไม อาจจะเป็นเพราะไม่อินกับพันธมิตร อาจจะเพราะไม่ได้ติดตามการนำเสนอทำให้ไม่เข้าใจในหมายความเหล่านั้น

ทั้งที่จริงๆ แล้วอาจจะมีเพียงหลักการง่ายๆ ของการก่อความไม่สงบ เพื่อเรียกร้องให้เกิดผลที่กลุ่มต้องการ

ตอนเช้าของวันนั้นนอนหลับบนรถ พอตื่นมาทีวีเปิดข่าวตำรวจยิงแก๊สนำตาสลายการชุมนุม พร้อมมีภาพ คนโดนลาก หลังเป็นแผล เกิดจากแก๊สน้ำตา เห็นแล้วเจ็บปวด ได้แต่นั่งสั่นหัว

พอตกเย็นไม่พอ ยังยิงอีก ตอนค่ำก็ยังยิงอีก ผมก็พอทราบว่า ท่านๆ ที่อยู่ข้างในออกมาไม่ได้ ทั้งๆ ที่มีคุณภาพระดับประเทศแล้วไม่สามารถคิดในเชิงลึกด้านอื่นได้ ได้แต่นั่งรอแล้วล่ะก็ (อันนี้ผมว่าแย่และไม่ฉลาด) แก้ปัญหายุงกัดโดยการตบยุงซะอย่างนั้นเลย ทั้งๆที่มีทางแก้ปัญหามากมายล้านแปดที่ไม่ก่อให้เกิดความเจ็บตัว ก็จริงอยู่ที่แก๊สน้ำตามันไม่ควรเจ็บตัวผมก็เข้าใจ แต่รอบเช้าพวกที่ปฏิบัติงานก็เห็นแล้วว่า ทำแบบนี้มันมีปัญหา (เจ็บตัว) ตกเย็นยังมีหน้าจะทำอีก แก้ปัญหาด้วยวิธีเดิมๆ สร้างความบาดเจ็บให้แก่สังคม และ ประชาชน (ที่แม้จะมาก่อความไม่สงบก็ตาม) ได้รับการบาดเจ็บ ซึ่งผมเห็นว่า มันไม่ควรเกิด มันมีเป้าหมายที่ผิดของหน้าที่

งานนี้ก็ค่อนข้างเศร้าครับ เพราะว่า ขาขาด นิ้วขาด เสียชีวิต ของอย่างนี้มันเอาคืนไม่ได้

ผมไม่ชอบพันธมิตรที่บอกว่า ให้มารวมตัวกันมากๆ มันดูไม่รักกัน เป้าหมายชัดเจน จนไม่ใส่ใจความเสียหายที่จะเกิดขึ้น

ผมไม่ชอบการกระทำของตำรวจ ที่ไม่มีสติยั้งคิด (แม้ตัวรวจที่ทำจะไม่ได้คิด แต่ก็น่าจะคิดกันบ้าง ช่วงเช้าช่างมัน แต่ช่วงเย็นมันไม่น่า) ไม่มีเป้าหมายในการรักษา เป้าหมายชัดเจน จนไม่ใส่ใจความเสียหายที่จะเกิดขึ้น เช่นกัน แต่มันผิดตรงที่พวกคุณดันเป็นตำรวจด้วยอะสิ

นี่คือบทสรุปในใจ ที่ดันเขียนให้คนอื่นอ่านด้วย

ปล. ผมไม่ตียุงด้วยเหมือนกัน เพราะเป้าหมายผมคือไม่ฆ่าสัตว์ ผมมีทางเลี่ยงทางอื่นอีกมากมายที่จะทำ ด้วยความคิดระดับภูมิปัญหาชาวบ้านเช่นนี้
ปล. ความเห็นอาจจะดูโอนเอียงไปด้านใดด้านหนึ่ง แต่ผมยืนยันว่าผมโอนเอียงมาด้านตัวผมเอง
ปล. ผมงง กล้องมากมายล้านเจ็ด แต่ไม่รู้ว่าขาขาด กับ ระเบิดมันตูมตามได้ยังไง งง