นพ ภิญโญวาณิชกะ

หลังจากปี พ.ศ. 2546 ปลายเดือนธันวาคม ผมได้ไปสมัครเพื่อเรียนปริญญาโท ที่ ม.รังสิต ตึกฐานเศษฐกิจ ซึ่งผมอยากเรียน อยากรู้วิชาการบ้าง เพราะไม่เคยเรียนพวก วิชาการคอมพิวเตอร์มาก่อน เพราะตอนป.ตรี เรียนเอกอังกฤษธุรกิจซึ่ง ณ ปัจจุบันไม่ได้ใช้แล้ว มาทำงานคอมแทน หลังจากนั้น 3 ปีพอดี นับจากประมาณวันที่ไปสอบ ผมก็ได้สำเร็จการศึกษามา การเรียนต้องใช้เวลาและเงินเป็นจำนวนมาก  รวมทั้งต้องใช้ความอดทน ความขยัน และจิตใจฮึดสู้ แต่ผมถือว่าผมผ่านมันมาได้แล้ว แต่คงสำเร็จไม่ได้ ถ้าไม่มี พี่เล็ก หรือ อี๋น้องเล็ก ของไอ้เหี้ยกุ้ง เพราะตอนนั้นทำงานที่ Liberta ทางบริษัทก็ให้เวลาผมไปเรียนหนังสือ ซึ่งผมก็ยังมีความรู้สึกดีๆ อย่างนี้ตลอดเวลา

สำหรับการเรียน ผมว่าเรียนที่ไหนก็เหมือนกัน ได้ปริญญาเหมือนกัน มันอยู่ที่คนอยากเรียน อยากรู้เพิ่มเติม หรือเปล่าต่างหาก ถ้าเรียนไปเพือหาคำตอบมาใส่ในกระดาษ ในช่วงท้ายเทอม ผมว่าคงมาผิดทาง แต่สิ่งที่ผมได้แน่ๆ เลยก็คือ มิตรภาพในการศึกษา การไม่ปล่อยมือยามที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบากของเพื่อนๆ ไม่ว่าจะเรียนที่ไหนก็มีเพื่อนเหมือนกันครับแต่ผมดีใจที่ผมโชคดีที่ได้เพื่อนที่นี่

แม้ว่าการเรียนจะเอาอะไรจากผมไปหลายๆ อย่าง (ผมบนหัว และ ความผอม ตามวัยน่า) แต่ผมก็ยังรู้สึกดีที่สุดที่จบมาได้ เพราะผมเป็นโรคกลัวข้อสอบ test phobia (โมเมเอาว่าใช้คำนี้) แต่ก็มีเพื่อนติวจนรอดมาได้เสียทุกครั้งจนน่าตกใจ

หาภาพถ่ายรวมๆกันยากเลยครับงานนี้เพราะว่า ต่างมีญาติพี่น้อง และ เพื่อนฝูงมากันทำให้กระจัดกระจายกันไป รูปนี้ถ่ายกันช่วงเย็นแล้ว

สำหรับผม ผมให้ญาติๆ มากันในวันซ้อม ซึ่งงานนี้เนื่องจากว่าแม่เข้ากรุงเทพฯในวันนั้นพอดี (ตอนเย็นแม่เลยไปงานแต่งเลย) ก็เลยให้ญาติๆมาวันซ้อม มีพี่ๆ น้องๆ ที่ทำงานแวะมาร่วมแสดงความยินดีด้วย ขอบคุณทุกคนครับ ในงานนี้พี่มอร์ว่าจ้างคนถ่ายรูปส่วนตัวมาเลย (ถ้าไม่ติดว่าแกต้องรับด้วยแกถ่ายเองแล้ว วว)

ช่างกล้องถ่ายรูปนี้ได้เทพจริงๆครับ

รูปถ่ายนี้มีกันครบทุกคนยกเว้นผมคนเดียว ตอนเค้าถ่ายดันไปไหนไม่รู้ T-T ไม่งั้นรูปนี้ครบแน่นอนครับ

ถ่ายรูปรวมคณะเลย (ผมไม่อยู่อีกแล้ว)